БЯЗЬ ДЗЁНЬНІКА Ў ШКОЛУ НЕ ПУСКАЛІ

Віленчукам. Дапамажыце знайсьці злодзея.

2009-10-12T22:29:37Z

http://www.kurmanodviratis.lt/

Перадрукоўка, натуральна, вітаецца.

Альбом гурта BAND A

2009-09-21T10:08:04Z

Мне заўсёды падабаўся інды-рок з жаночым вакалам. Прачнуўся зраніцы, паслухаў альбом мэйд-ін-беларусь-групы BAND A і вам рэкамендую http://band-a.com/audio

Трумсё. Запалярная Нарвегія. 22.07.2009. За гэтае і шмат якія іншыя фота дзякуй Алексу Шу.

2009-08-10T15:06:19Z

Порцыя зашыбіцельнага відэа ад Match.by

2009-07-16T18:58:14Z

Творчы эксперымент, праведзены рэдакцыяй беларускага футбольнага сайта Match.by падчас выезду ў Швецыю на моладзевы чэмпіянат Еўропы U-21 2009. Нашыя “Шведскія відэадзённікі” – гэта спроба перадаць атмасферу прысутнасці на футбольным турніры за межамі Беларусі. Дарогі, гарады, краіны, паромы, хостэлы, стадыёны – усё гэта дзеля таго, каб быць бліжэй да футболу.

Там жа, у той же час.

2009-04-20T19:12:47Z

Горы блізу Алматы. 31 сакавіка 2009 году.

2009-04-20T18:02:14Z

Алмацінскія дзённікі (публікаваліся на мінулым тыдні на www.match.by)

2009-04-07T12:37:59Z

Дарога. Яна атрымалася доўгай нават на самалёце. “Боінг” вылецеў з Мінска раніцай у панядзелак і крыху больш чым праз 2 гадзіны прызямліўся ў Антальі, дзе ў самалёт пагрузіліся гульцы, трэнеры і суправаджаючыя асобы зборнай, якая праводзіла ў Турцыі трэніровачны збор. Пасля дазапраўкі паветраны карабель ўзяў курс на Сярэднюю Азію.

Тым часам у самалёце панавала досыць пазітыўная атмасфера – амаль не перапынялася шчоўканне фотаапаратаў, якімі аперавалі не толькі журналісты, але і футбалісты разам з прадстаўнікамі адміністрацыйнага крыла каманды. Адмысловую цікавасць выклікала падбітае вока Леаніда Ковеля – як высветлілася, “фінгал” ён атрымаў у адным з адзінаборстваў гульні “Сатурна” супраць “Зеніта” больш за тыдзень таму. Вядомы журналіст Сяргей Новікаў, які назіраў за трэніровачным працэсам нацыянальнай дружыны ў Турцыі, сказаў, што ўсе гульцы, дзякуй Богу, здаровыя.

Праз пяць з паловай гадзінаў лёту ад Антальі самалёт пайшоў на зніжэнне, каб здейсніць мяккую пасадку ў горадзе Алматы, на які ўжо спусціліся вечаровыя прыцемкі. Такім чынам, дарога Мінск-Анталья-Алматы заняла каля 10 гадзінаў!

У аэрапорце шляхі зборнай і журналістаў на пэўны час разыйшліся: каманда накіравалася на аўтобусе ў гатэль “Астана”, а мы з фатографам Аляксандрам Шугаевым былі падхопленыя імклівым “Вольксвагенам” нашых новых знаёмых з мясцовай медыя-прасторы і ў хуткім часе апынуліся ў гатэлі “Казахстан”, што зусім побач са стадыёнам, на якім у сераду вечарам сыдуцца ў двубоі нацыянальныя зборныя Казахстану і Беларусі.

Раніцай з вакна гатэлю ўбачылі магутны горны хрыбет і ўзгадалі ўчорашні аповед пра тое, што Алматы – гэта даволі загазаваны горад паміж гор, у якім самыя прэстыжныя раёны размешчаныя на большай вышыні. Там, дзе меней смогу мегаполіса. Дарэчы, “паўднёвая сталіца” – менавіта так называюць Алматы ў мясцовых газетах, набытых перад снеданнем – па колькасці жыхароў практычна цалкам адпавядае Мінску.

На аўторак запланаваная досыць вялікая праграма, якая ўключае ў сябе ў тым ліку наведванне вечаровай трэніроўкі дружыны Штанге. Апрача таго спадзяемся больш шчыльна пазнаёміцца з мясцовым каларытам і людзьмі, пастарацца зразумець, на што ў сераду спадзяюцца казахсткія заўзятары і што прагназуюць казахскія спецыялісты. Хаця фразу пра тое, што спорт нумар 1 у Казахстане – гэта бокс, мы ўжо пачулі.

Алмацінскія дзённікі. Дзень 2. Сярэдненькая Азія

Аўторак прайшоў у размовах з мясцовымі футбольнымі журналістамі, больш шчыльным знаёмствам з горадам, стадыёнам, сярэднеазіяцкай кухняй і алмацінскімі ваколіцамі. Не абыйшлі ўвагай, натуральна, і вечаровую трэніроўку зборнай.

Ад горада чакалі, па-шчырасці, болей. Алматы ўбачыўся крыху неахайным, са шматлікімі будоўлямі, аўтамабільнымі пробкамі і рэзкімі кіроўцамі на дарагіх, у асноўным, аўтамабілях.

На працягу дня ўдалося пакаштаваць розных мясцовых дэлікатэсаў: напоі з конскага і вярблюжага малака, а таксама стравы з мяса, назвы каторых выляталі з галавы практычна ўмомант. Затое “дзякуй” па-казахску запомнілася адразу: “Рахмет”.

Мясцовыя футбольныя журналісты апынуліся людзьмі кампетэнтнымі і цікавымі ў гутарцы: пачуць удалося шмат цікавага. Пра новы казахстанскі суперклюб – “Лакаматыў” з Астаны, у які хацелі клікаць Матэю Кежмана, а прыехалі ўрэшце Цітоў ды Ціханаў. Гісторыю пра тое, як Казахстан прымалі ва УЕФА і якое калье ў падарунак ад тагачаснага прэзідэнта федэрацыі футболу Казахстана атрымала жонка Ленарта Юхансана. Пра бюджэты мясцовых клюбаў, пра слабую цікавасць да футболу ў Алматы і вялікую ў драбнейшых гарадах. Шмат чаго яшчэ, што безумоўна будзе расказана пазней.

Нашыя знаёмыя, якія, дарэчы, і звялі нас з Айдынам і Аскарам з прэс-агенцыі “Kazakhstan Today”, звазілі ў горы паказаць знакаміты каток Медэу, які зараз на рэканструкцыі, і селевую плаціну. Пасьля ўжо самастойна ўвечары мы здзейснілі вандроўку ў парк Кок-Тобе, адкуль адкрываўся выдатны выгляд на вагні начной паўднёвай сталіцы гэтай вялікай краіны.

Што яшчэ? Штанге пасля трэніроўкі казаў: “Калі мы не выйграем, то памрэм”. Глеб прызнаўся, што нікога не ведае са складу суперніка. Вядома, Казахстан марыць пра перамогу. Яны някепска гуляюць з камандамі кшталту Арменіі і Азербайджану, могуць трымацца паўтара таймы на “Уэмблі”. Яны любілі Арно Пайперса як чалавека, і пачынаюць знаходзіць мову з Берндам Шторкам. Яны выйдуць гуляць супраць фаварыта, і ім знаёмая такая сітуацыя. Беларусам давядзецца дзейнічаць першым нумарам, і хто яго ведае, чым гэта скончыцца.

Душу ужо балюча-соладка сцінае прадчуванне хуткага расставання з Азіяй. Яна не адпужнула і не надта прыхіліла да сябе – нешта сапраўды сярэдненькае. Раставанне блізкае. І вельмі хочацца, каб з сабой мы прывезлі дадому перамогу. Каб мець яшчэ крыху больш часу на мары і пралічванне няхай сабе і тэарэтычных варыянтаў. I beg a pardon за сентыменты.

тут можна паглядзець крыху фатаздымкаў

Алмацінскія дзённікі. Дзень 3. Гэта не канец

У вандроўцы апошні дзень асабліва адказны: паспець набыць суверніры, агледзець яшчэ неагледжаныя мясцовыя славутасці, не згубіць пашпарт, не спазніцца ў аэрапорт. Але ў варыянце футбольнага выезда – тут можна нават не праводзіць мяжу паміж футбалістамі, штабам каманды, фанамі ды журналістамі – гэта ў першую чаргу матч.

Вечар пачаў спускацца па Алматы неўпрыкмет. Мы досыць доўга дабіраліся да стадыёну на машыне з-за затораў, але на саму арэну патрапілі хутка. Трэба было вырашыць некалькі арганізацыйных момантаў: прабіць для некалькі квіткоў на беларускі сектар для нашых алмацінскіх сябровак, разжыцца стартавым пратаколам матча, вырашыць пытанне з выхадам у інтэрнэт. Мой напарнік яшчэ хацеў вывесіць некалькі банераў на сектары беларускіх заўзятараў. У выніку білеты мы атрымалі (нават бесплатна, хаця былі гатовыя заплаціць), пратакол матча таксама, і пытанне з банерамі было вырашана пазітыўна. Вось з інтэрнэтам атрымалася не зусім здорава. Апынулася, што выхад у сеціва ў ложы прэсы маецца, але неабходна мець тэлефонны кабель. Натуральна, што ніводзін з беларускіх журналістаў загадзя гэта не высветліў і кабеля адпаведна ня меў – у ложы прэссы беларусы сядзелі радком з ноутбукамі і пыталіся адно ў аднаго пра інтэрнэт. Каюся, самому трэба было больш дэталёва прапрацаваць гэтае пытанне на трэніроўцы за суткі да матча, а так... спробы “прабіць” кабель у супрацоўнікаў стадыёна, якія адказвалі за тэхнічную частку, скончыліся правалам. Добра, што быў страховачны варыянт для арганізацыі рэпартажу пра падзеі на Цэнтральным стадыёне Алматы, пры апісанні якога ключавымі словамі ёсць “роумінг” і “тэлефон”.

Гульню вы бачылі ці сачылі за онлайнам на Match.by, альбо ўжо паспелі прачытаць справаздачы на іншых сайтах, а таксама меркаванні спецыялістаў і псеўдаспецыялістаў. Сумняваюся, што адношуся да першых, а сказаць магу наступнае: ад перамогі, безумоўна, радасна. Бо захоўваюцца шанцы, і гэта яшчэ не канец адборачнага цыклу. Бо ў зборнай шмат моладзі. Бо мы можам пасля прапушчанага мяча адыгрывацца і перамагаць. Перамагаць там, дзе адкуль у свой час ледзьве зносілі ногі партугальцы і прайгравалі сербы. Перамагаць там, дзе палохаюць цяжкімі ўмовамі сярэднегор’я.

Рызыкую падацца крыху афіцыяльным, але хацелася б падзякаваць некаторым людзям за гэтыя тры дні. Канечне, камандзе за перамогу. АБФФ – за пералёт.

Адмысловыя падзякі людзям з Алматы. Вялікі дзякуй кампаніі Red Bull і адмыслова Анне Тусцікбаевай, менэджару па сувязам са СМІ, за арганізацыю сустрэчаў з алмацінскімі футбольнымі журналістамі і чыста турыстычных мерапрыемстваў, за сустрэчы ў аэрапорце і праводзіны туды ж. Больш за ўсё падчас выезду, бадай, выпіта было намі менавіта энергетычнага Red Bull-у. Ейным сяброўкам Анастасіі і Аляксандры за добрую кампанію. Галоўнаму рэдактару і астатнім супрацоўнікам невялікага медыя-холдынга PROСПОРТ Генію Казбекавічу – за гарбату з разынкамі, цікавую размову і кніжкі. Рэдактарам буйной казахстанскай газэты “Караван” Аскату Жакаеву і Айдыну Кожахмету – за каву, інфарматыўныя некалькі гадзінаў і нумар тэлефона Ягора Цітова, якому я, зрэшты, так і не пазваніў, але, магчыма, пазваню. Усім, хто дапамагаў, імкнуўся дапамагчы, ці проста не замінаў. Цяпер – вы да нас. У кастрычніку, 10-га. Да гэтага, праўда, мы згуляем яшчэ па разе з Украінай ды Андорай, а таксама правядзем два матчы з Харватыяй. І хочацца верыць, што гэта будзе яшчэ не канец і што на момант чарговай сустрэчы з Казахстанам у Беларусі застануцца шанцы на тое, каб “прабіць выезд” на мундыяль у Афрыку. Няхай сабе нават давядзецца браць тры ачкі ў апошнім туры на “Уэмблі”. Зрэшты, гэта яшчэ будучыня, якую мы часам схільныя ідэалізаваць. Галоўнае на сёння – адборачны турнір працягваецца, а мы яшчэ пры справах.

Багдан Арлоў, Мінск–Алматы–Мінск

Fans.by – тут можна знайсці фан-справаздачы і, што самае галоўнае, шмат якасных фотаздымкаў, у тым ліку і з выезда ў Казахстан.

Перазімавалі

2009-03-15T20:21:43Z

Ну вось і скончыўся самы калічны для футбольнага чалавека час года – міжсезоньне. Чалавек я ўсё ж футбольны. Як ні круці. А адпрацавалі сёньня мы на www.match.by на моцную чацьвёрку па пяцібальнай. Чатыры матчы – чатыры онлайн-рэпартажы. Але ж ёсьць куды расьці, і гэта добра. Фуф. Вось цяпер я адчуваю, што зіма скончылася.

Ахова птушак праз sms

2009-03-05T16:35:15Z

Убачыў бусла – шлі sms! Арганізацыя "Ахова птушак Беларусі" ды кантэнт-правайдэр "Стрымлайн" замуцілі нармальную акцыю. Пачытаць падрабязнасьці (а таксама паслухаць сьпевы нашых птушак)

База БАТЭ зімой

2009-02-03T23:05:24Z

Ну вось, быў па справах у Барысаве, вырашыў заехаць глянуць на трэніровачную базу БАТЭ. Дарога туды, канечне, сіпец. На базу пусьцілі без пытаньняў.

Дарэчы, узгадаў цікавую гісторыю: перад хатнім матчам барысаўцаў супраць "Рэала" (канец лістапада) да мяне звярнуліся два журналісты з гішпанскага тэлеканала "Антэна 3", які арганізоўваў наўпроставую трансляцыю на Гішпанію. Хочам, маўляў, наведаць трэніроўку БАТЭ на іх базе. Як мог, я ім растлумачыў, як і куды ехаць, напісаў нават для таксіста запіску. На наступны дзень, сустрэўшы іх, я, натуральна, запытаўся, як яны зганялі ў Дудзінку. Карацей, забуксавалі яны там недзе пасярод лесу, дзьве гадзіны мерзлі і так і не патрапілі на трэніроўку... От так.

Запіскі перакладчыка. Кубак Караля

2009-01-23T22:22:15Z

На паўночным уездзе ў Валенсію быў вялікі затор, і існавала верагоднасць спазніцца на гульню. Зрэшты, зоркі ўсміхнуліся: дарога паціху вызвалілася, ды “Месталья” была знойдзеная амаль адразу. Зусім хутка там меўся пачацца матч “мышэй” супраць “Севільі”.

Чарга ў касы за паўгадзіны да стартавага свістка складала ад сілы чалавек 5-6 да кожнага акенца. Праўда, было і шмат перакупшчыкаў, які прапаноўвалі купіць білеты, набытыя па картках членаў афіцыйнага фан-клюба з вялікай зніжкай. Натуральна, з мэтай “наварыць”. Але што цікава, сэнсам іх прапановы была і эканамічная выгода для пакупніка. Напрыклад, на адзін з цэнтральных сектароў “Местальі” член фан-клюба “Валенсіі” мог набыць квіт па цане 10 еўра, а звычайны чалавек – за 25 еўра. Адпаведна перакупшчык імкнуўся прадаць такія білеты па 20 еўра.

Стадыён, які змяшчае 55 тысячаў гледачоў, быў запоўнены крыху болей за палову – ня менш за 30 тысячаў палічылі вартым для прагляду жыўцом першы матч чвэрцьфінала Кубка Караля паміж “Валенсіяй” (актуальны ўладальнік трафея) ды “Севільяй”. Першы тайм атрымаўся ня дужа відовішчным: надта шмат памылак у перадачах з абодвух бакоў – пасьля адной з такіх Вілья і забіў адзіны ў тайме гол. Праўда, у хуткім часе пасля гэтага “зламаўся” ды сеў на лаўку, саступіўшы месца на полі Мар’ентсу.

У перапынку было цікава паназіраць за мясцовай “afición” – так у Гішпаніі называюць заўзятараў. Амаль кожны падчас міжтаймавай пярэрвы сядзеў з вялізным бутэрбродам у руках ды жаваў – набіраўся сілаў на тое, каб падтрымліваць каманду ў другой палове матча. Валенсійская публіка спадабалася болей за барсэлёнскую ды вільярэальскую – тут была пастаянная падтрымка, кіравалі якой два невялікія, але вельмі актыўныя, фан-сектары “мышэй”. Бясспрэчна, выніковая перамога “Валенсіі” ў тым матчы – часткова і іх заслуга.

Але пачынаўся другі тайм ня надта радасна для гаспадароў: спачатку няўрымслівыя севільцы зраўнялі лік, а пасьля і наогул выйшлі наперад, забіўшы, праўда, дужа сумнеўны гол з відавочнага “па-за гульнёй”. Футбалісты “Валенсіі” марна пратэставалі, а стадыён дружна ды гучна звяртаўся да арбітра: “Асёл! Асёл!” Толькі пад самы канец матча “мышам” намаганнямі Барахі ўдалося забіць другі мяч, а ўзлед за ім Мата з дапамогай рыкашэту аформіў і пераможны трэці.

Гульня атрымалася на славу, і атмасфера на “Местальі” таксама. Праз дзень я пагляджу па тэлевізары яшчэ адзін чвэрцьфінал, “Атлетык” – “Спортынг”, і даведаюся, што хатняя арэна клюба з Більбао – самая старажытная ў Гішпаніі (першы матч быў згуляны ажно ў 1913 годзе). І страшна захочацца калі-небудзь вечарам трапіць на “Сан-Мамэс”. За паўгадзіны да пачатку гульні…

Запіскі перакладчыка. Першыя ўражанні.

2009-01-21T14:54:44Z

Космас – гэта калі ты заходзіш на стадыён “Камп Ноу” за 15 хвілінаў да пачатку гульні “Барселоны”, стараешся адшукаць вокам Аляксандра Глеба сярод удзельнікаў перадматчавай разьмінкі, а пасля трыбуны самага вялікага футбольнага стадыёна Еўропы пачынаюць спяваць гімн свайго клюба…

… “Барса” гуляла бездакорна. Няхай сабе мінула толькі першае кола гішпанскага чэмпіянату, але ўжо цяпер вельмі цяжка паверыць у тое, што “Рэал” ці “Севілья” здолеюць нават проста скараціць 12-пунктавае адставанне ад дружыны Пэпа Гвардыёлы. “Дэпартыво” быў разгромлены камандай, у якой няма слабых месцаў, камандай, у якой ёсць “аргентынская ракета” Мессі, камандай, у якой кожны здольны забіць, камандай, якая… Але годзе ўжо патэтычных одаў. Ла Лігу гэтага сезоны выйграюць “сіне-гранатавыя” – гэта будзе справядліва. Крыху больш пытаньняў наконт Лігі чэмпіёнаў… Хаця спыніць каталонскую машыну пад сілу, бадай, толькі “Манчэсцеру” з іхнім “залатым” Крышціяну…

… “Вільярэал” гуляў па-іншаму. Спакойна ды ўпэўнена ператвараў класавую перавагу над “Мальёркай” у перавагу на табло па-хатняму ўтульнага “Мадрыгала”. І колькі ні білі госці здаля па варотах Дыего Лопеса, колькі ні размахваў рукамі іх імпульсіўны нападнік з камерунскімі каранямі Уэбо – тры пункты дадаліся ў ачковы загашнік “жоўтых”, а месца ў табліцы памянялася з шостага на пятае, дазволіўшы камандзе Пелегрыні апячы сваім гарачым дыханьнем патыліцу “кажанам” з метраполіі…

… У ложы VIP стадыёна “Мадрыгал” мне чамусьці дасталося крэсла з паперкай, на якой было напісана: “Zenit FC”. Відаць, чакалі кагосьці адтуль...

… Перакладаць меню ў месцах грамадскага харчавання на Пірэнеях для мяне заўсёды было складана. Тут абавязкова напішуць “мерлан” ці “марскі акунь” у дыялектным варыянце замест такога простага і звыклага нам “рыба”...

… “Есці семкі забаронена” – такія шыльды вісяць на кожным кроку ў трэніровачным лагеры “Вільярэала”. Зрэшты тое, што там адбываецца, цяжка назваць проста трэніроўкамі. Больш за тры дзесяткі камандаў рознага ўзросту і полу, каля дзесятка палёў рознага памеру і з розным пакрыццём – гэта фабрыка футболу. Яна яшчэ зусім маладая, але ўжо можа пахваліцца такімі гадаванцамі, як Санці Касорла. На дадзены момант у першай камандзе выступаюць трое выпускнікоў школы: Джонатан Пэрэйра, Бруно Сорыяно ды Маркос Гарсія…

… Футбольны клюб “Вільярэал” упершыню патрапіў у эліту гішпанскага чэмпіянату ў 1998-ым годзе. У мінулым сезоне каманда стала віцэ-чэмпіёнам краіны, прапусьціўшы наперад толькі мадрыдскі “Рэал”…

… У гарадку Вілья-Рэал жыве ўсяго толькі каля 47 тысячаў. Заснаваньне горада цесна звязана з Рэканкістай – адваяваннем гішпанцамі сваіх зямель у арабаў. У XIII стагоддзі арагонскаму каралю Хайме I удалося яшчэ болей адсунуць прыхадняў з Афрыкі на поўдзень, і новую мяжу трэба было неяк умацоўваць – так і зьявіўся Вілья-Рэал. Да пачатку ХХ стагоддзя мясцовыя жыхары жылі ў асноўным з апельсінаў, якія і цяпер вырошчваюцца ў ваколіцах, але гадоў з семдзесят таму некалькі найбольш пасьпяховых фермераў уклалі грошы ў керамічную вытворчасць, што цяпер і з’яўляецца асноўнай крыніцай даходу горада. Дарэчы, прэзыдэнт “Вільярэала” Фернандо Ройг Альфонсо – уладальнік вялікага керамічнага заводу, а мясцовы 22-тысячнік “Мадрыгал” амаль цалкам аздоблены кафляй…

Казахстан

2009-01-09T23:57:07Z

Ёсьць вялікая спакуса рвануць у Казахстан у канцы сакавіка на матч зборных. Білецікі, канечне, пакуль знаходзяцца ня надта танныя. Падкажыце, мо хто ведае, які-небудзь бюджэтныя варыянты з Масквы, ці з Кіева, ці хоць з Растова або Каўказа :) Ці проста вопытам, калі былі ў гэтай краіне.

"Дынама-Мінск" і "Астан Вілла"

2009-01-07T10:18:43Z

Вы можаце доўга мяне пераконваць, што менскае "Дынама" калісьці гуляла з "Астан Віллай", але – нават калі такое і было – то гэта быў нейкі таварыскі матч. І "Дынама", магчыма, было ня нашае, а маскоўскае, напрыклад. У гісторыі еўракубкаў мінчукі і бірмінгемцы не сустракаліся.

Уся гісторыя выступаў беларускіх клюбаў у Кубку УЕФА ды Кубку/Лізе Чэмпіёнаў

З Калядамі ўсіх!

2009-01-05T22:35:26Z

The Killers — "Don't Shoot Me Santa" (TV version) from first last on Vimeo.

Merci! — Je vous en prix!

2009-01-05T18:40:49Z

Усё жыцьцё я думаў, што правільны адказ на французскае "Мерсі!" – гэта "Сіль ву пле". А вот і хрэна. Правільна казаць – "Жэ вуз ан пры"! Вось так разьбіваюцца дзіцячыя ўяўленьні пра сьвет :)

Сісьціваль

2009-01-05T16:26:05Z

неделя белорусской фрик-авангард музыки в Москве

Разместите этот баннер со ссылкой на этот пост у себя

участники фестиваля актуальной белорусской музыки «Можно!!!»

Першае студзеня

2009-01-01T22:22:21Z

Навагоднюю алкакропельніцу ўдалося адключыць ужо першага студзеня. Вечар стартавага дня 2009 году ўвогуле прайшоў дужа прыемна – лёгкая посталкагольная меланхолія, не сапсаваны дубляжом фільм "Парыж" у кінатэатры "Перамога", кубачак кавы ў бары "Радзівіл", шпацыр пад ненавязлівую размову па вечаровых вуліцах... А цяпер – manos a la obra.

Што было ў гэтым годзе?

2008-12-26T11:44:55Z

Адзін з харошых успамінаў – паездка на матч РЭАЛ - БАТЭ. На фота – каментар клюбнаму тэлеканалу мадрыдзскага РЭАЛУ (дзеваха ентая ў анфас неяк лепей глядзелася).

Зімовы Крым і Падарожжы вакол Сьвету

2008-12-19T23:52:34Z

Хто-небудзь езьдзіў у Крым зімой? Як там? Кажуць, што свой шарм імеецца :)

А, і яшчэ пытаньне: калі б вы вырашылі зрабіць падарожжа вакол сьвету – які б маршрут вы абралі і чаму? :) Памятаеце, быў такі твор – "Вакол сьвету аз 80 дзён"...

Іх заўтра заб'юць...

2008-12-13T18:30:56Z

У панядзелак на ў прыёмніку на вуліцы Гурскага ў Менску адбудзецца массавае забойства жывёлаў. Хочаце ўратаваць жыцці, дзейнічайце! Званіце па тэлефонах 6307933, 6957812, 8787933 і забірайце кашакоў і цуцыкаў да сябе. Пакуль ім не паадкручвалі галовы.

Італія. Мой першы раз.

2008-12-12T11:42:55Z

[...] Апоўдні мы селі ў электрычку да Венецыі, дзе і апынуліся праз дзьве гадзіны. Па дарозе ўдалося нават крыху паспаць. Венецыя, што нядаўна перажыла чарговую паводку, сустрэла гандоламі і сумнымі гандальерамі. Плаваць на лодках сярод турыстаў цяперака не надта папулярная забава, не сталі і мы. Згубіцца ў лабірынце вулачак гэтага сапраўды непаўторнага горада лягчэй, чым два пальцы аб…ць. Дарэчы, ніводнай машыны ў Венецыі няма, а шырыня некаторых вуліцаў ня болей за метр. Галопам па Еўропам – менавіта такі фармат дня не дазволіў нічога звыш наведвання плошчы Святога Марка ды кавы з арганікай мясцовага прыгатавання ў выпадковай кавярні. Вакзал быў знойдзены ў час, і мы занялі месцы ў цягніку 2-ога класу да Мілана – у сталіцы сусветнай моды мы меліся заначаваць.[...]

поўную версію маіх італьянскіх прыгодаў чытайце на рэсурсе fans.by, які зараз праходзіць фазу актыўнага альфа-тэставаньня (дастаткова лапідарныя тэксты – з тым, каб самыя смачныя падрабязнасці прыхаваць на сяброўскія размовы сам-насам)

Круглы стол у Доме футбола

2008-11-17T18:03:54Z

Сёньня на Круглым стале ў Доме футбола мае вушы пачулі вельмі мала канструктыву. А вось вачам пашанцавала болей — яны назіралі за вельмі ~~сімпатычнай~~ прыгожай жанчынай-фатографам. Сыйшла яна, не дачакаўшыся завяршэньня гэтага, мякка скажам, дзіўнага мерапрыемства.

усім перакладчыкам прысвячаецца

2008-11-10T13:46:42Z

усім, хто хоць раз сутыкаўся з "цяжкасцямі перакладу" на розных узроўнях - пабытовым ці прафесійным - настойліва раю прачытаць апавяданне Курта Воннегута DER ARME DOLMETCHER (па-руску)

"Каманда тваёй мары"

2008-11-10T09:06:53Z

Фатаграфаваў білл-борд. Толькі пасля зразумеў, што "Дынама" на ім хакейнае. Што скажаце наконт гэтай рэкламы? А БАТЭ мы ўсё ж перамаглі :)